Yapay zekanın kod yazmaya etkisini ilk kez ciddiye almak

Geçen ay, bir özellik üzerinde çalışırken fark ettiğim bir şeyi hâlâ düşünüyorum. Bir regex deseni yazmam gerekiyordu; karmaşık değil ama kafamda tam oturturken zaman alan türden. Normalde tarayıcıda bir sekme açar, birkaç deneme yapar, regex101.com’da test ederdim. Bu sefer aynı anda açık olan bir ChatGPT sekmesine yazdım. İki saniye. Doğru çalıştı.

Bu küçük an, düşündüğümden uzun süre aklımda kaldı. Sorduğum şey basitti; ama beni rahatsız eden, cevabın doğruluğu değildi. Beni rahatsız eden şey, o iki saniyede zihinsel sürecimin hiç devreye girmemiş olmasıydı.

İlk izlenimi aşmanın vakti

ChatGPT Kasım 2022’de duyurulduğunda, etrafımdaki tepkiler ikiye bölündü: ya “bu her şeyi değiştirecek” ya da “aslında yaptığı şey basit bir tahmin.” İkisi de bir ölçüde doğru ama ikisi de tam değil. Ben ilk birkaç ayı bu tartışmanın dışında durarak geçirdim; aracı kullandım ama ne anlama geldiğini ciddiye almadım.

Mart’ta gördüğüm şey şuydu: araç iyi kod yazıyor — her zaman değil, tutarsız, güven gerektirmiyor. Ama benim için farklı bir kullanım senaryosu ortaya çıkmıştı: bilgi zincirini kesmek. Bir şeyi bilmiyorsanız dokümantasyon açıyorsunuz, örnek arıyorsunuz, sonra koda dönüyorsunuz. Bu süreç bağlamı kırıyor. Araç bazı durumlarda bu kesintiyi azaltıyor.

Bunu fark etmek, “yapay zeka geliştiricinin yerini alacak” tartışmasından çok daha ilginç geldi bana.

Nelerin değiştiğini gözlemlemek

Şunu fark ettim: aracı kullandığımda bazı şeyler hızlanıyor, bazı şeyler ise aynı kalıyor.

Hızlananlar arasında şunlar var: tekrarlayan kalıplar yazmak (migration şablonları, test fixture’ları), syntax’tan emin olmadığım durumlarda kontrol etmek, belirli bir kütüphanenin API’sini hatırlatmak. Bunlar gerçekten zaman alan şeyler değil; ama dikkat dağıtan şeyler. Baş akışını kırmadan ilerleyebilmek, düşündüğümden daha önemli.

Aynı kalanda ise şunlar var: bir özelliğin nasıl tasarlanacağına karar vermek, veri modelini düşünmek, bir sorunun nerede olduğunu anlamak. Araç bu işlerde ya yüzeysel kalıyor ya da güven vermiyor. Çıktıyı doğrulamak için bazen orijinal kaynağı okumak gerekiyor; bu da zaten bağlamı kırmak demek.

Rahatın bir bedeli var mı

Beni asıl düşündüren soru şu: bir şeyi sürekli hızlıca hallederseniz, onu gerçekten öğrenmiş misiniz?

Regex örneğine döneyim. İki saniyede çalışan bir pattern aldım. Ama o iki saniyede hiçbir şey görmedim — ne hangi özel karakterin ne anlama geldiğini, ne de alternatif çözümleri. Doğru çalıştı, devam ettim. Bir ay içinde benzer bir şeye ihtiyaç duyarsam muhtemelen aynı yolu tekrar kullanacağım.

Bu bir sorun mu? Bilmiyorum. Muhtemelen bağlama göre değişiyor. Regex benim için temel bir beceri değil, bir araç. Ama bu mantığı her şeye uygulamaya başlarsanız, hangi becerilerin gerçekten sizin olduğunu sorgulamak zorunda kalırsınız.

Deneyimli bir geliştirici için bu sorunun cevabı farklı olabilir; temeller zaten orada. Erken kariyerde aynı aracı aynı şekilde kullanan biri için aynı cevabı veremem.

Şimdi ne yapıyorum

Pratikte şunu fark ettim: aracı kullanırken bilinçli olmak gerekiyor. “Bu çalışıyor mu?” diye kontrol etmek, neden çalıştığını anlamaktan farklı bir şey. Ben çıktıyı körü körüne almaktan kaçınmaya çalışıyorum — her zaman başaramıyorum, ama niyeti korumak önemli.

Bir de şunu yapıyorum: araçla ürettiğim kodu, özellikle tanıdık olmayan bir alanda, hızlıca okuyorum. Bazen çıktı yanlış ve bunu ancak okuyunca anlıyorum. Bazen doğru ama benim yazmayacağım bir şekilde yazılmış. Bu okuma anı, tamamen atlasaydım öğrenmeyeceğim bir şeyi görmemi sağlıyor.

Bu alışkanlığı sürdürebildiğimde araç gerçekten yardımcı oluyor. Sürdüremediğimde, hız kazanıyor ama bir şeyler de kayıp gidiyor.

Bir alet kutusuna yeni bir alet girdiğinde asıl mesele, o aletin ne yaptığını değil, ne zaman kullanmamanız gerektiğini öğrenmektir. Bununla hâlâ ilgileniyorum.